Voor de tweede keer vertrok ik weer voor een heerlijk weekje blokarten in het walhalla van strandzeilen, stuntvliegeren en kite-surfen. Die zaterdagmorgen gingen we met twee rolstoelbussen en 13 man groot naar Romo in Denemarken. Ik zat in de bus bij het vrijwilligersduo Menno en Wendy, die ik al als mijn persoonlijke bodyguards van mijn blokartweekendje in Zeeland van een paar maanden geleden kende dus dat kwam helemaal goed. Vanwege mijn wagenziekte mocht ik weer net zoals vorig jaar voorin plaats nemen, waar ik afwisselend naast Menno en Wendy zat. Ze hadden schijnbaar niet genoeg aan mij want ons allemansvriendje Tom Tommy zat al aan de voorruit bevestigt. Als hij maar niet de gehele weg op de praatstoel zat? Maar volgens mij was hij een beetje verlegen want hij zei niet veel. Wel liet hij ons zien dat het 600 km en 6 uur rijden was naar onze vakantiebestem-

ming. Dus dat viel reuze mee vond ik zelf. Gewoon even gassen en voor dat we er erg in hadden waren we er.          

            Een klein uurtje nadat we uit Arnhem vertrokken waren, kwam er echter al een kink in de kabel. Onze beide bussen kwamen daar samen voor een korte tankstop maar die stop werd al gauw wat langer want Jurgen, mijn favoriete vrijwilliger van vorig jaar, was zo stom om zijn portemonnee te vergeten. Ik kwam niet meer bij van het lachen, wat een oen zeg. Mijn motto is daarom ook altijd: “check, check en dubbelcheck”. Maar gelukkig is overal wel weer een oplossing voor want zijn aanstaande vrouw kwam hem zijn portemonnee nabrengen dus daar zaten we dan te zitten, amper op weg en dat terwijl we nog wel zo goed op schema lagen. Maar ja, als je bijna gaat trouwen dan is je hoofd natuurlijk geheel ergens anders en moest hij vanmorgen natuurlijk nog uitgebreid afscheid nemen van zijn vriendin dus dan kun je verwachten dat hij wel iets vergeet natuurlijk. Toen zijn vriendin aankwam en ook even met mij kennis maakte, kon ik het natuurlijk niet laten om te vragen waarom zij nou juist op Jurgen was gevallen. En de uitkomst was nogal verrassend en erg humoristisch want zo waren het niet zijn ogen of zijn geweldige karakter, zoals de gebruikelijke antwoorden altijd luiden maar gewoon omdat hij goed kan zoenen. Dus wat mij betreft Jurgen heb je de perfecte vrouw aan de haak geslagen want zonder enige vorm van humor in het leven ben je nergens.

            Na ruim een uur vertrokken we weer vol goede moed, met veel foute muziek in onze bus richting Denemarken. En die foute muziek was soms wel erg fout hoor, om rooie oortjes van te krijgen. De foute thema-avond van die week zou helemaal goed komen, dat was een ding wat zeker was. En hierna gebeurden er geen gekke dingen meer, behalve dan toen Menno op een gegeven moment zijn tas opende om er wat uit te halen. Omdat ik pal naast hem zat op de voorbank, zag ik uit mijn ooghoek iets verschijnen wat wel erg veel weg had van een condoom. Wat was hij niet allemaal van plan die week? Maar that’s the spirit jongen, want je moet natuurlijk altijd en overal op voorbereid zijn; je weet immers nooit wie je tegen kan komen. Na wat plaspauzes kwamen we in een floep en een zucht aanrijden bij onze vertrouwde vakantievilla van vorig jaar, al was dit voor de drie nieuwe deelnemers en onze chauffeurs Menno en Wendy helemaal nieuw.

            Natuurlijk waren wij als deelnemers bij binnenkomst in onze villa al druk in de weer met en de kamerindeling en een zo goed mogelijke kamer te bemachtigen, althans ik wel want vorig jaar had ik een wel hele kleine kamer. En dat zou me dit jaar echt niet meer gebeuren dus zo heb ik even een ruime en uiterst geschikte kamer voor mij en mijn inmiddels vast kamergenootje en tevens vrijwilligster Maaike gereserveerd. Vorig jaar had ze ook al de eer om naast mij te mogen slapen en dat was bij mij goed bevallen en iets wat goed is, doe je natuurlijk niet zomaar weg.

            De eerste echte vakantiedag in Denemarken begon niet al te best want er stond die dag totaal geen wind dus blokarten zat er vandaag helaas niet in maar in plaats van naar het strand te gaan, hebben we het oudste stadje Ribe van dit mooie land onveilig gemaakt. Ribe werd al  rond het jaar 700 gesticht dus we werden voor een dagje getransformeerd naar de oudheid. Het bleek een klein, schattig dorpje te zijn leek het wel en de vele smalle straatjes en kleine huisjes vertoonden wel erg veel overeenkomsten met het Nederlandse Volendam. En met af en toe een zonnetje dat door de wolken heen brak, werd het een heerlijke relaxte eerste dag.

Natuurlijk speelden er zo nu en dan ook nog leuke tafereeltjes af, want daar een van mijn hobby’s fotograferen is en omdat ik nou eenmaal niet een van de lenigste ben; vroeg ik Michelle, een van onze vijf bodyguards die week, om voor de foto te poseren door onder dat leuke poortje enige vorm van gymnastiek uit te oefenen. En ze deed braaf wat ik haar vroeg, al werd het niet zo spectaculair als ik in gedachten had want eigenlijk wilde ik een vogelnestje. Verder hebben we het oudste kerkje van Denemarken zowel aan de buitenkant als aan de binnenkant bewonderd en het uitzicht was werkelijk adembenemend, vooral toen er een wel heel lekker ding voor mijn lens kwam.

            Na al deze schitterende indrukken in ons opgenomen te hebben, begon onze maag een beetje in opstand te komen. En dat trof want we kwamen aan bij een mooie picknickstek zo pal aan een riviertje. Dus zo ging twee man sterk onze lunch uit de bussen halen en kwamen ze niet veel later helemaal volgeladen weer terug. Na de lunch moest al het overgeblevenen natuurlijk verzameld worden en op de een of andere manier door ons mee worden genomen op onze vervolging van de stadswandeling. En ja hoor, ik, nee eigenlijk mijn rolstoel werd daarvoor als pakezel gebruikt. Daar ik een boodschappennetje achter mijn rolstoel had hangen, konden we dat natuurlijk helemaal volgooien met rommel.

            Dus bepakt en bezakt vervolgden we onze tocht door de wir war van straatjes, hierbij werd ik bijna een keer gelanceerd en vloog haast uit mijn rolstoel maar dat mocht de pret niet drukken. En dat allemaal door die vervelende klinkertjes waaruit de straatjes bestonden. Als laatste bezochten we het Vikingmuseum, tenminste dat waren we van plan. Maar het is uiteindelijk bij het Vikingwinkeltje gebleven, daar de entree voor het museum geld koste en wij dachten nog wel dat we zo door konden lopen. Wij als echte Hollanders willen het liefst alles gratis en dat kon in dit geval alleen door niet te gaan dus daarom bleef het bij het winkeltje wat ook zeker de moeite waard was om gezien te hebben.

            De tweede dag van ons verblijf op het mooie eiland Romo in Denemarken werd een heerlijk strand - en blokartdagje. Het begon echter al met een enorm fiasco want voordat we onze blokartstek op het strand opzochten, gingen we eerst even een stukje strandrijden. Maar dat werd wel een erg kort ritje want onze chauffeuse Wendy, waar het de eerste keer voor was om het strand hier te berijden, presteerde het om de bus muur vast te rijden in het zand. Dus dat werd duwen geblazen. Uiteindelijk lukte het om de voorwielen los te wrikken. Wendy heeft echter de hele week na dit voorval niet meer op het strand durven rijden.  

            Die dag heb ik heerlijk geblokart met een lekker hard windje dus vooruit duwen hoefden ze me gelukkig niet. Maar eerst moesten natuurlijk de karretjes nog worden opgebouwd voordat we überhaupt konden beginnen. Omdat ik echter toch niet veel kan doen, daar ik al zou omvallen als ik me er alleen al mee zou bemoeien; heb ik het mezelf maar gemakkelijk gemaakt en mezelf gebombardeerd tot fotografe tijdens dit opzettafereeltje. Of- terwijl ze zat erbij en keek ernaar! Na een tijdje konden we plaats nemen op onze troon om vervolgens weg te spurten. Twee keer kwam de wind echter zo hard opzetten dat ik kapseisde met de blokart. Maar zolang je alles maar binnenboord houd als je ten val komt, gebeurd er niks had ik geleerd en dat was ook zo. Het was zo gaaf dat ik er alleen maar uit kwam om te plassen. En eten en drinken deed ik er dan gelijk maar bij dan had ik dat ook gelijk gehad, dat scheelde weer een paar pitstops. Het was een schitterende stranddag want het zonnetje stond strak aan de hemel dus ondanks de harde wind kon ik de gehele dag met alleen maar een T-shirtje aan over het strand scheuren.

            De volgende dag kregen we bij het ontbijt te horen dat we de dag zouden beginnen met een gps-tochtje op het eilandje naar het oudste schooltje dat Denemarken rijk was, daar door de harde regen van die nacht het strand nog niet genoeg op was gedroogd om te kunnen blokarten. Dus zo geschiedde het dat we met zijn allen op pad gingen om het oudste en tevens kleinste schooltje allertijden te bezichtigen. En in wat ik een klein hutje noem, werden maar liefst 40 leerlingen opgestapeld. Dus het was maar te hopen dat iedereen met elkaar door een deur kon want anders hadden ze echt een probleem.

            Na de lunch reden we naar het strand, waar we eerst uitgebreid de verjaardag van onze blokartinstructeur Tom hebben gevierd. En na al het lekkers verorberd te hebben, konden we dit maal gelijk plaats nemen op onze troon, die ik die middag samen met Jurgen besteeg. Een dubbele blokart had ook wel wat vond ik en met hem wilde ik wel mijn troon delen. Erg leuk om dit pleziertje te kunnen delen, want communiceren tussen het zeilen door heeft ook wel wat vind ik. Meneer had er echter al snel genoeg van, want ik stuurde te dicht langs de pionnetjes heen en daardoor ramde ik ze natuurlijk wel eens een keertje. Maar ja, ik houd van sensatie en dan moet je soms dingen uitlokken in het leven voor een beetje fun.

            Mijn tweede ritje die dag werd weer een eenmansritje dus nu was ik weer geheel eigen baas. Die dag was de windkracht echter nog harder dan de vorige dag en dat heb ik geweten. Dat ging niet helemaal van een leien dakje, want zo was er geen wind en zo kwam die ineens opzetten en daar mijn rechterhand nogal een vasthoudend typje is en niet a la minuut kan loslaten, kwam me dat al gauw duur te staan. Het feit dat ik dit keer ook alles binnenboord hield, hielp me echter niet want ik vloog eerst naar rechts en toen naar de linkerkant waarbij ook nog eens de mast afbrak dus ik lag in een beroerd standje waarbij mijn nek nogal in de verdrukking kwam. En dat was niet fijn dat kan ik je verzekeren. Ik heb echter weer eens een engeltje op mijn schouder gehad want voor hetzelfde geld was het anders afgelopen. Behalve wat schaafwondjes in mijn gezicht had ik gelukkig bijna niets maar de schrik zat er wel in dus die week ben ik dan ook niet meer alleen in een karretje geweest. Er is echter wel een positief ding uit voortgekomen want nu weet ik tenslotte wel dat bij windkracht 4 mijn grens ligt van mijn kunnen. En ach, nu had ik tenslotte ook de mogelijkheid om alle vijf de begeleiders een keertje om de beurt mee te nemen tijdens een gezellig ritje. De verdere middag is het echter gebleven bij heerlijk van het zonnetje en de omgeving genieten.

            Die avond kon ik echter mijn zinnen weer helemaal verzetten daar we een zwem, whirlpool en sauna-avondje georganiseerd hadden. “Wauw”, wat was dat weer intens genieten zeg, een weldaad voor lichaam en geest. En na die valpartij was een whirlpool wel helemaal een verademing natuurlijk waar mijn rug, schouders en nek heerlijk werden gemasseerd. Wat later die avond nog eens dunnetjes werd voortgezet door Menno, wat kon die jongen masseren zeg. hij had gouden handjes. Dit is weer eens wat anders dan een avondje voor de beeldbuis, dit moest ik thuis ook maar nemen. Natuurlijk eiste ik niet lang daarna weer alle aandacht op want met het afkoelen na mijn saunabezoekje ging het een en ander mis want het begon ineens allemaal zwart voor mijn ogen te worden. Wat ik toch niet allemaal bedenkt om in de belangstelling te komen, mijn vindingrijkheid is oneindig geloof ik.

            De volgende dag brak weer aan en deze begonnen we goed want weer was er een jarige onder ons. En net zoals het jaar daarvoor werd ook nu weer de verjaardag van Jurgen uitbundig gevierd. Het werd een reuze gezellig ontbijtje, al werd hij hierbij wel vaak weggeroepen door de mobiele eenheid. Na het ontbijtje besloten we gezellig met zijn allen de jaarlijkse deelnemersavond van deze week te doen, daar het vandaag toch geen blokartweer was en we hierbij wederom verstek moesten laten gaan. Mariëlle en Marloes hebben dit jaar de taak op zich genomen en het leuke spel Hints bedacht. En dat hebben ze geweldig gedaan moet ik ze nageven want we hebben ons kostelijk vermaakt met alle dubieuze uitbeeldingen van die middag. Na dit spelletjesfestijn hebben we ons opgesplitst in twee groepen leek het wel. Enkelen, waaronder ik zei de gek, zijn weer de whirlpool, zwembad en sauna ingedoken en anderen hebben zich weer kostelijk vermaakt met het beroemde en beruchte kaartspelletje klaverjassen, wat eerder in die week ook al eens door een clubje van vier was gespeeld. Kaarten kon ik echter thuis ook maar zo’n luxe als een whirlpool, sauna en zwembad had ik thuis niet dus daar moest ik zo lang als het kon van profiteren natuurlijk.

Die avond wilden we de zonsondergang op het strand gaan bewonderen maar helaas, de weergoden waren ons niet gunstig gezind. Gelukkig had ik hem vorig jaar al gezien dus daar had ik weer geluk bij.

            De een na laatste dag in Denemarken begon prima want het was schitterend blokartweer en een lekker hard windje. Die morgen heb ik samen met Renee, een mannelijke deelnemer die vorig jaar ook van de partij was, het strand onveilig gemaakt. Samen vormden we een goed duo, want we gingen als een speer in onze blokart. De wind was zo hard dat het pal over het strand blies dus als je geen zonnebril op had, dan kreeg je al het zand in je ogen. Tenminste dat dacht ik maar Renee die geen zonnebril op had, scheen hier totaal geen last van te hebben. Het was een schitterend gezicht om het zand zo rakelings over het strand te zien vliegen. ’s Middags heb ik me in de blokart vermaakt met maar liefst drie verschillende vrijwilligers want zoals ik mezelf had voorgenomen moest ik ze deze week allemaal een keertje gehad hebben. En dinsdag had ik Jurgen al voor me gewonnen dus vandaag werden het de vrouwen. Wendy had de eer om te mogen starten toen nam Michelle het roer van haar over en als laatste maar zeker niet de minste mocht mijn kamergenootje Maaike het afmaken.

            ´s Avonds hadden we dan eindelijk de foute avond, waarbij we al de hele week in de bus twee cd´s met allemaal foute muziek draaiden dus we hadden het voorspel al gehad. Tevens werd de vrijgezellenavond voor Jurgen door de dames en heer van de vrijwilliger bemanning verzorgd. Want hij is nog maar een maandje vrijgezel voordat hij zich in het huwelijk zal storten. Dus natuurlijk werd ook Jurgen, zoals bij de meeste vrijgezellen

avondjes, op een enigszins beknopte stripteaseact getrakteerd. Het damestrio Wendy, Michelle en Maaike waren daarbij geweldig maar de meest fantastische was toch wel Menno. Wat deed hij het goed zeg, zo goed zelfs dat iedereen onder ons zich af vroeg of hij geen bijbaantje had. Dus als je in geldnood zit Menno, kun je altijd nog dit als beroep gaan uitoefenen! Verder werd het een reuze gezellig fout avondje met heel veel foute kleding, muziek en dans. Dus ver na middernacht lag ik pas op een oor.

            De volgende morgen werd ik met een naar gevoel wakker want vandaag zou echt onze allerlaatste stranddag worden hier in het mooie Denemarken. Toen we op het strand kwamen, moest ik gelijk de eerste ronde van het blokarten al overslaan want aangezien er maar twee dubbeldekkers waren en er drie van ons er in wilden, is er altijd een de klos en dit keer was ik de pineut. Ik vond het echter niet eens zo erg want eerlijk gezegd had ik het blokarten wel een beetje gezien dus zo besloot ik om me geheel aan het stuntvliegeren te wijden die morgen. En daar we vorig jaar moesten vechten om een vlieger, heb ik er dit jaar zelf maar een gekocht. En het bleek een zeer gewillige vlieger te zijn want als hij een keer op de grond belandde, wat bijna niet voorkwam overigens, dan vloog hij na een klein gevechtje op de grond vanzelf  weer de lucht in. Op een gegeven moment hoefde ik zelfs geen eens meer te sturen want meneer de stuntvlieger maakte uit zichzelf zomaar bochten op de deining van de wind leek het wel. Voor de laatste uren die dag had ik het beste bewaard want nu mocht Menno naast mij plaatsnemen en van mijn stuurkunsten genieten. En dat had ik eerder moeten weten want we waren goed op elkaar ingespeeld en onze samenwerking liep dan ook gesmeerd en we hebben hele lange afstanden kunnen afleggen in onze blokart. Dat was voor mij dus een goede afsluiting van de vakantie.

            De volgende morgen vertrokken we in aller vroegte weer met de bussen richting Nederland. En het was of de duvel er mee speelde want de hele week had het overdag niet geregend en nu gaan we weg en dan komt het met bakken de hemel uit. Dan besef je des te meer weer hoe we deze week geboft hebben met het weer. Het was net of ze van boven zeiden: “het is  leuk geweest met jullie deze week maar nu oprotten”. En net zoals bij de heenreis was het hoe meer we bij de eindbestemming kwamen, in dit geval ons koudekikkerlandje, des te beter weer het werd. En dat trof daar ik ook nog een weekje vakantie had als we thuiskwamen. Gelukkig leek het wel of de terugreis sneller verliep dan de heenreis want als de vakantie ten einde is, wil je ook het liefst zo snel mogelijk naar huis toe. Omdat we vanmorgen vroeger dan de bedoeling was vertrokken, kwamen we nu ook lekker vroeg weer in Nederland aan.

            Bij de laatste pitstop namen we uitgebreid afscheid van elkaar en omdat ik alweer plaats had genomen op mijn troon voor in het busje, kwamen ze een voor een naar mij toe voor een kusje en een lieve afscheidsgroet. Dat had echter ook wel wat dat de rollen omgedraaid waren. En als ik zag hoeveel moeite Diana deed om een afscheidskus en een afscheidsgroet van mij, gaf me dat een goed gevoel. Zo tilden twee man sterk Diana op alsof ze een veertje was, waarbij ze bijna op mijn schoot belandde. Uit dit afscheid bleek maar weer eens dat we een ontzettend leuke week met elkaar hadden beleeft wat zeker voor herhaling vatbaar was.